نمی خوای شروع کنی؟
نگران چی هستی؟
توکل کن به اون لطیف بزرگ وبا اطمینان کامل حرکت کن.
ومثل اون کوهنورد تنها نباش که یک روز توسرما وبرف زمستون
به سراغ کوه بلند رفت تا ازش بالا بره.
آخه اون بین راه در تاریکی شب لیز خورد وبه پایین پرتاب شد ولی ناگهان طناب دور کمرش محکم شدوبین زمین وآسمون معلق موند  و با همه ی توان فریاد زد :
((خدایا کمکم کن))
واز آسمون صدایی شنید که :
((از من چه می خواهی؟))
گفت : ((نجاتم بده))
صدا پرسید باور داری میتونم نجاتت بدم))
گفت : ((البته که باور دارم.))
صدا پاسخ داد پس طناب رو پاره کن وبه من تکیه کن اطمینان داشته باش مراقبت هستم.))
مرد لحظه ای با خود اندیشید ولی به جای پاره کردن طناب محکم و دو دستی چسبید به اون.
چند روز بعد مردم کوهنوردی رو پیدا کردند که بدنش از طنابی آویزان بود وبه دلیل سرما زدگی مرده بود در حالی که فقط یک متر تا زمین فاصله داشت.
آره عزیز دلم تو همه مراحل زندگی به کسی توکل کن وتکیه کن که مراقبت باشه.
کسی که از همیشه در دسترس باشه همه جا جواب بده وقدرت پشتیبانی از تو رو داشته باشه.
و اطمینان واعتماد داشته باش که اون به طور حتم حمایتت میکنه.
پس بیا همت کنیم و بی دغدغه شروع کنیم.
آخه یک بزرگ مهربون هست که بتونیم بهش دلگرم باشیم.

در کار عشق ما همیشه اما بود بی جانی ریشه از ساقه پیدا بود 

 آن شب که گفتی باورم کن با تو میمانم

دلواپسی های من از صبح فردا بود

 آن شب که گفتی با تو هستم تا که دنیا هست

باور نکردم گرچه این جمله زیبا بود

در عمق دریا هرگز یک قطره پیدا نیست

پایان عشق ما پایان دنیا نیست

مثل زلال آب من باورت کردم

مینای یک رنگی در ساغرت کردم

سلطان قلب خود تاج سرت کردم

در چشم دل تا خود پیغمبرت کردم

آن شب که گفتی باورم کن با تو میمانم

 دلواپسی های من از صبح فردا بود

آن شب که گفتی با تو هستم تا که دنیا هست

باور نکردم گرچه این جمله زیبا بود

در عمق دریا هرگز یک قطره پیدا نیست

پایان عشق ما پایان دنیا نیست

من و تو مثل دو تا خط می مونیم

که توی دفتر مشق اسیر شدیم

نرسیدیم به هم و آخرشم

تو همون دفتر کهنه پیر شدیم

بی هم و کنار هم روزها گذشت

دستهای من نرسید به دست تو

می دونیم که ما به هم نمی رسیم

مگه با شکست من شکست تو

ما به هم نمی رسیم

آخر بازی همینه

آخر عشق دو تا خط موازی همینه

اگه من بشکنم و تو بی خیال

بگذری از من وتنهام بزاری

اگه با تموم این خاطره ها

تو همین دفتر مشق جام بزاری

بعد اون دیگه نه من مال منه

نه تو تکیه گاه این شکسته ای

بیا عاشق بمونیم کنار هم

نگو از این نرسیدن خسته ای ....

.

.

.

.

.

ای کاش در چشم هایت،تردید را دیده بودم

یا از همان روز اول،از عشق ترسیده بودم

ای کاش آن شب که رفتم از آسمان گُل بچینم

جای گُل رُز برایت،پروانه ای چیده بودم

گل را به دست تو دادم،حتی نگاهم نکردی

آن شب نمی دانی اما،تا صبح لرزیده بودم

آن شب تو با خود نگفتی ،که بر سر من چه آمد

با خود نگفتی ز دستت،من باز رنجیده بودم؟

انگار پی برده بودی ،دیوانه ات گشته ام من

تو عاشق من نبودی،و دیر فهمیده بودم

از آن شب سرد پاییز،که چشم من به تو افتاد

گفتم که ای کاش شب ها،هرگز نخوابیده بودم

از کوچه که می گذشتیم،حتی نگاهم نکردی

چشمت پی دیگری بود،این را نفهمیده بودم

آن شب من و اشک و مهتاب،تا صبح با هم نشستیم

ای کاش یک خواب بد بود،چیزی که من دیده بودم

تو اهل آن دوردستی،من یک اسیر زمینی

عشق زمین و افق را،ای کاش سنجیده بودم

بی تو چه شب ها که تا صبح در حسرت با تو بودن

اندوه ویرانیت را،تنها پرستیده بودم

وقتی صدا کردی از دور،با عشوه ای مادرت را

آن لهجه ی نقره ای را،ای کاش نشنیده بودم

انگار تقصیر من بود،حق با تو آسمان است

وقتی که تو می گذشتی،از دور خندیده بودم

اما به پروانه سوگند،تنها گناهم همین ست

جای تو بودم اگر من،صدبار بخشیده بودم

باید برایت دعا کرد،آباد باشی و سر سبز

ای کاش هرگز نبینی،چیزی که من دیده بودم

اندوه بی اعتنایی،چه یادگار عجیبی ست

اما چه شب ها که آن را،از عشق بوسیده بودم

حالا بدان تو که رفتی،در حسرت بازگشتت

یک آسمان اشک آن شب،در کوچه پاشیده بودم

هدگز پشیمان نگشتم،از انتخاب تو هرگز

رفتی که شاید بدانم،بیهوده رنجیده بودم

حالا تو را یه شقایق،دیگر بیا کوچ کافیست

جای تو بودم اگر من،این بار بخشیده بودم

كاش میشد هیچ کس تنها نبود

کاش میشد دیدنت رویا نبود

گفته بودی با تو می مانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

سالیان سال تنها مانده ام

شاید این رفتن سزای من نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دست های تو ولی بالا نبود

باز هم گفتی که فردا میرسی

کاش روز دیدنت فردا نبود